سَرو سَهی

آیا خدا برای بنده‌اش کافی نیست؟

سَرو سَهی

آیا خدا برای بنده‌اش کافی نیست؟

سَرو سَهی
طبقه بندی موضوعی

۴ مطلب در ارديبهشت ۱۳۹۵ ثبت شده است

۱۹
ارديبهشت

آن روزها که خودم را مجاب به نوشتن می‌کنم، هی چند خط می‌نویسم و هی پاک می‌کنم و دوباره از نو. گاهی هم بی‌خیال نوشتن می‌شوم و می‌روم روی تخت دراز می‌کشم و به آسمان روشن اتاقم چشم می‌دوزم. بعد هی فکر می‌کنم که می‌توانستم با کلماتم از «آن» روز و «آن» روز بگویم، یا از «آن آدم» و «دیگری» و «دیگری‌ها». اما ننوشتمشان ... گاهی کلمات، برای ننوشتن‌اند. برای خاموشی و اندیشه و تنها همین.

تو اما می‌خواهی صدای کلمات را درآوری؛ کار خوبی هم هست. این‌که بنویسی: «باران» و صدای نم‌نمِ باریدنش به شیشۀ شعرهایت را بشنوی یا بنویسی: «پرواز» و تمام کلماتت پرنده شوند یا بنویسی: «غروب» و آسمان، دلش بگیرد از غم سنگین این کلمه ... . تو می‌خواهی کلمه‌ها شروع کنند به حرف زدن و راز توی سینه‌شان را بکشند بیرون و شعر و داستان و حرف شوند. برای همین است که می‌خواهی دست‌هایم را به راه نوشتن بیاورم و بنویسم. کار خوبی هم هست ...

دارم دست‌هایم را به راه می‌آورم؛ حتی با شنیدن یک قطعۀ موسیقی، حتی با ضربِ یک آهنگ. راستش این را که نوشتم یاد سینماییِ «افسانۀ 1900» افتادم؛ اعتقاد به این‌که هر آدمی موسیقی خاص خودش را دارد و می‌شود از موج چشم‌ها و نگاه و حرکاتش، نُتی برداشت و نواخت. به راستی که موسیقی چه هنر شیرین و شگرفی‌ست. دنیای آواها و صداها. من گوش‌های شنوایی دارم برای شنیدن آهنگ‌ها و گاهی آن‌قدر در یک قطعۀ موسیقی فرو می‌روم که روزها و روزها با روح و روانم عجین است. من حتی، صدای آدم‌ها را با تمام فراز و فرودشان به خاطر دارم. وقتی نوشته‌هاشان را می‌خوانم یا تکست‌هایشان را در شبکه‌های اجتماعی و گفتگوهای مجازی، اگر صدای‌شان را شنیده‌باشم، انگار خودشان دارند برایم حرف می‌زنند؛ با همان لحن و آوا و مکث‌ها و نشیب‌ها. این را همین سه‌چهار روز پیش برایت گفتم. همان‌جور ماندی! دلم خواست «دوستت دارم»هایم را با صدای خودم می‌خواندی! اما نه ...

یاد حرف سیّار افتادم توی اردوی آخر؛ می‌گفت با کلمات ذکر بگوییم. گاهی بگوییم: آب، آب، آب و ساعت‌ها و روزها و هفته‌ها به ذکری که می‌گوییم فکر کنیم. مثل من که این روزها ذکر دوست داشتنت را، زیاد می‌گویم ...


پ.ن:

یک. اگر به نمایشگاه کتاب و شهر آفتاب رفتید، کتاب «یک چمدان بهار» را بخرید و بخوانید. شعری از من تویش چاپ شده. سالن دو، راهروی چهار، انتشارات شهرستان ادب.

دو. صحبت های سیار توی اردو خوب بود، لینکش را گذاشتم اینجا.

*مولوی.

  • المیرا شاهان
۱۳
ارديبهشت

کاش می‌شد «آدمی» یک روز چمدانی از داشته‌هایش می‌بست، از تمام آدم‌ها کوچ می‌کرد و تنهای تنها به کلبۀ چوبی کوچکی در دل جنگلی سبز پناه می‌برد ... دور از تمام باید و نبایدها، دور از تمام حرف و حدیث‌ها، دور از بداندیشی و نفرت‌پراکنی‌های هرروزه، دور از «مردم ... ».

  • المیرا شاهان
۰۷
ارديبهشت

در کودکی، شب‌های بیشتری سر به سوی آسمان داشتم. ستاره‌ها را دانه‌دانه می‌شمردم و بعضی‌هاشان بزرگ‌تر و نورانی‌تر بودند، بعضی‌ها نقطه‌های کوچکی که توان درخشیدن نداشتند و خیلی زود تمام می‌شدند. و لابد ستاره‌های کم فروغی هم در دل آسمان مسکن داشتند که از نگاه کنجکاو کودکی‌ام دور می‌ماندند. اما راز پر فروغ بودن و کم فروغ بودن ستاره‌ها چه بود؟ فکر می‌کنی من و تو با این آرزوهایی که جنسشان زمین تا آسمان با هم فرق دارد، از بالای ابرها، از لابلای کهکشان‌ها و از فراز آسمان‌های دور چه شکلی هستیم؟ راستی اگر ما شبیه آرزوهایمان باشیم، کداممان درخشان‌تریم؟

من فکر می‌کنم آرزوهای آدم، می‌توانند شدت فروغ او را تعیین کنند. کسی که آرزوهایش متعلق به زمین است، مثل ستاره‌ای‌ست که آرزویش متعلق به آسمان‌هاست. تنها می‌تواند حجم کوچکی از دنیای اطرافش را روشن کند. اما کسی که به این حجم کوچک و نزدیک دل‌خوش نیست، می‌خواهد پر باز کند و ورای سر-زمین‌ها و سر-آسمان‌ها را ببیند. با نور و روشنایی که تمام هستی را پر می‌کند ... مثل تو که دلت می‌خواهد بال روی شانه‌هایت را باز کنی و ستارۀ پر فروغ و درخشانی باشی که به یک زمان و یک مکان محدود نیست.

بیا امشب به آسمان نگاه کنیم ... تو شروع کن به سوسو زدن و درخشیدن... قول می‌دهم که از بالای ابرها و کهکشان‌ها و آسمان‌های دور، یک روشناییِ منتشر در حال پر زدن باشد. اگر آدم‌ها شبیه آرزوهایشان باشند، تو همان روشنای همیشه‌ای؛ با بال‌هایی که به دنیا نور می‌پاشند و نرم و آرام، از زمین و آسمان‌ها می‌گذرند و هیچ‌وقت تمام نمی‌شوند ...


*محمد برزگر.

Yanni - In the morning light حجم: 3.48 مگابایت

  • المیرا شاهان
۰۷
ارديبهشت

محمود اکرامی‌فر

در بیست و چهارمین مراسم «شبِ شاعر» که همزمان با روز معلم از سوی موسسۀ فرهنگی رسانه‌ای اوج برای تجلیل از دکتر محمود اکرامی‌فر برگزار شد، فرصتی دست داد که با شاعر «یا علی گفتیم و عشق آغاز شد» گفتگوی جامعی داشته باشیم که بخشی از آن در روزنامه جوان منتشر شد.

دکتر محمود اکرامی‌فر، دانش‌آموختۀ ادبیات و جامعه‌شناسی از دانشگاه تهران، دانشگاه فردوسی مشهد و دانشگاه آزاد تهران است و مدرک دکترای خود را در رشتۀ مردم‌شناسی با گرایش فولکلور از دانشگاه تاجیکستان دریافت کرده. «مخلوقات فوق‌الطبیعه در فولکلور خراسان» عنوانِ پایان‌نامۀ او بود که تحت نامِ «از ما بهتران» به عنوان پژوهش برتر بین‌المللی از سوی وزارت ارشاد انتخاب و کتاب سال دانشجویی ایران شد.

در ادامه گفتگوی ما با خالق مجموعه آثارِ «دریا تشنه است»، «ما با سلیقۀ مردم پیر می‌شویم»، «همیشه کسی هست که دلش مال تو باشد»، «این کتاب اسم ندارد» و ... را می‌خوانید:

 

* آقای دکتر لطفاً خودتان را کامل معرفی کنید؛ با ذکر تاریخ و محل تولد.

محمودرضا اکرامی‌فر، متولد 9 آبان 1338 در روستای جوشقان اسفراین و از کردهای خراسان.

* کودکی و نوجوانی شما چطور و در چه فضایی گذشت؟

«من بچه دهاتم و از روی سادگی/ گاهی که می‌خورم قسمی سرخ می‌شوم»، من اصالتاً بچۀ روستا هستم و کشاورز زاده‌ام: «پدرم بوی خاک و گندم داشت/ دست در دست‌های مردم داشت» و روزهای کودکی‌ام مثل خیلی‌ها در راه مدرسه، لی‌لی بازی، تخته بازی، سنگ بازی، یه‌قل‌دوقل بازی و تیله‌بازی گذشت. درس می‌خواندم و دنبال گله می‌رفتم و کارهای کشاورزی می‌کردم.  من آخرین نسل از دورۀ 6 کلاس ابتدایی و 6 کلاس دبیرستان بودم. بعد از کلاس دهم، رفتم دانش‌سرای مقدماتی و آن‌جا هم آخرین دورۀ دانش‌سرا بودم. بعد از فارغ‌التحصیلی هم به سپاه دانش رفتم و آن‌جا هم در آخرین دورۀ سپاه دانش حضور داشتم.

  • المیرا شاهان